Villa Melisa

Te me pare ’na bela veceta sentà a polsar su ’na banchéta,
el vént el te incornisa come ’n quadro,
l’ariéta fresca la te caréssa el fiànc.
Muri veci pieni de tante storie de ’na volta,
ma ’na volta l’era ’na volta e adès l’è adès.
’Na sala granda, quatro taolign co’ le careghe,
schene stracchè da vecie fadighe.
’N’ora tranquila sensa pensér, sà sema tutti de le stés paés:
ma se vergùni i vé da föra i è ben aceti a ogni ora.
La vita la scapa, la schena, i dolór,
ma i fa pù mal quei denter nel cör.
Quatro tiri a bocce, ’na briscola, en goto de vì.
L’è sà passà el dopomesdì.

Morale: Bever en goto en compagnia
l’è la pù bona medissina che ghe sia.

 

El port de Tori

Chi gira soto ’l castel la prima volta,
ghe par de esser dentre en de’n bel sógn,
’na bela vista che no costa schèi,
no ghe n’è altri en giro pòrti così bei.

Da ’nsima al Toràs te se slarga i òcc,
’na roba che fa nar ’ntorno la vista,
vardando so ’nvèrs la Gardesana,
te par de esser dentre nél quadro de ’n artista.

Soto el mur i barchécc dei pescaór,
da l’altra banda le barche da Verona,
i olìf tuti ’ntorno i varda e i tasi,
no i pöl far alter che farghe da corona.

Al dindonàr dele cadene dele barche,
i ghe rispondi i sardenàr che sùga,
con quela ariéta che ve so da Riva.

En fondo alla piassa la ceseta,
la ne ricorda: “Voaltri che godì su
questa tera, ricordeve anca de quei
che è mort en guera”.
Ensoma cari amici se volì che ve la diga,
co’ la só boca picola ma co’ la pansa larga,
’sto chì l’è el pù bel pòrt
de tut el lac de Garda.

 

La polenta e baccalà

Bela sera, tanti amici, ghè ’na bela compagnia,
no se sa quel che i festegia, no gò gnanca domandà,
fato stà che i n’à ’nvidà a passàr ’na sera,
a magnar en compagnia polenta e baccalà.

Mès goto de biànc, le face contente
el laoro e le misèrie le éma tute lassè a cà,
nela sala ghè ’n profumo de odor de baccalà.

La paróna svelta svelta col stagnà
che ’l scota e ’l fuma la ghe dis a quel en testa
“che no’l scota el staga atento”
e co ’n colpo da maestra la rebalta la polenta,
la va so come ’na bala, dopo ’n poc la se combina,
l’è tonda, l’è bela, l’è salda, l’è fina,
en mès ala taola la par quasi el sol.

Dal busét dela panàra, ghè mès metro de fil biànc
el va soto la polenta e zin, e po' soto ancora e zac,
le par tante lengue salde che le salta
dentre ’l piàt.

Le bocche le tasi le gà da laorar,
i òcc anca i godi de ’sto magnar.
Le è robe anca queste che fa bela la vita,
amicizia, armonia, e lontà dale città,
e magari ’na senéta de polenta e baccalà.
 

La préa

Me piasaria contarve n’antra storia,
anzi ve ne conto sol che ’n tòc,
l’è la storia dela préa
dela vasca che ghè al cop.
Quante dòne le à lavà
co’ i bras e co’ la schena,
denter quela vasca
le resentava anca i ninsói,
piena de quel’acqua nèta
che vegnéva da Pessói.
En dì a qualchedùni ghè vegnì l’idea
de mandar dei òmi a cavar via la préa
e sensa pensarghe ’nsima gnanca en pöc
i à ciapà la prea e i l’à fatta a tòc.
L’era en pochetî de rosa ciara,
adès l’è là a tòc nel depòsit de Volpara.
Ancö quei che passa da quéla stradèla
i dis: “Ma chi è sucèss qualcòs,
’sta chì no l’è mia quéla;
forsi la sarà anca pù növa
ma quel’altra l’era tuta n’antra roba”.
Forsi se conserva così la
storia dela sént,
scancelar la memoria en prèssia,
e darghe ’nsima en colpo de masséta.
 

La foto vecia

En dì vardando
’na fotografia vecia,
ò sentì come ’na ós
e gò postà la récia;
l’era ’na ós fina e deboléta,
pareva che parlasse ’na vecéta.

La me contava
de storie de ’na volta,
de rugne vecie,
de cà piene de fam.
Se vedeva i barcógn
pieni de robe
e i òmi picoi coi sac sule gòbe.

Vardando en su
se vedi quatro cà,
de vile nóve
no ghe n’è gnanca una,
i l’à fate dopo
tute quante,
a mi me par che ades
le sia anca tante.

Tutte ’ste robe
la me diseva quela osetta:
“Tél digo a ti che te me ’scolte ancora,
quéi che comanda
i tegni baiocà,
i gà massa da studiar
per far le robe,
e quel che sèrvi i le farà domà”.